HET LICHAAM LEERT

Ik ben toch maar weer eens stevig geconfronteerd met mijn eigen patronen. Ik, die zo vurig pleit voor een taoïstisch-boeddhistische houding: meebewegen met wat zich aandient, niet vechten, niet presteren, niet controleren en niet maken, en tegelijk ontwikkelingsgericht de flow van het leven volgen.

Bla bla bla.

Want ja, spelen doe ik graag. Daarom ben ik een paar weken geleden gestart met eenwieleren. Wekenlang zonder voortgang. Ik had het al bijna opgegeven: 'ik ben er te oud voor'. Totdat plots mijn lijf iets deed: het bewoog mee met het wiel. Wil het wiel naar links, ga naar links. Wil het wiel naar rechts, ga mee naar rechts. En vervolgens reageerde mijn lijf door in die meegaande beweging een kleine impuls te geven die de richting veranderde. Slingeren van links naar rechts, van rechts naar links. Eerst heftig, nu al iets rustiger.

Nu vooral vlieguren maken, zodat het slingeren via de vele feedbackloops kleiner wordt, en leren ontspannen in de beweging.

Wat ik besefte: in de eerste weken klemde ik mijn dijbenen rond het zadel, als een manier van sturen en controleren. Vermoeiend dat dat was. Het is het lichaam dat het moet vinden, niet mijn ego.

Vroeger gebruikte ik surfen als metafoor om uit te leggen wat floreren is op de Plek der Moeite. Een eenwieler toont dezelfde crux. Op het moment dat je normaal zou doorduwen, vertraag, luister, voel, beweeg mee en geef pas daarna een subtiele impuls. Kijk wat er verandert.