A.I. VOOR OPLEIDERS
Gisteren was ik op bezoek bij twee bevriende collega-opleiders. We spraken over de toepassingen van A.I. bij het ontwikkelen van didactisch materiaal. Met NotebookLM wist Jackie Fede de Dragon Mastery-handleiding met een paar drukken op de knop om te vormen tot:
1. Infographics van de archetypes
2. Een PowerPoint
3. Een podcast met twee stemmen
4. Een introductievideo van zes minuten

We bekeken het materiaal aandachtig en waren eerst vooral verbaasd over de gestructureerde schoonheid ervan. Indrukwekkend. In tweede instantie begonnen we te evalueren. A.I. had wijzigingen aangebracht en zaken toegevoegd. Sommige aanvullingen vonden we inspirerend, andere niet oké. Tot daar: A.I. als hulpmiddel.

Dat bracht ons bij een fundamenteler vraagstuk:

wat als je de referentiekaders niet hebt om A.I.-producties kritisch te beoordelen en er vervolgens iets persoonlijks van te maken?

Zoals bij leerlingen in het secundair onderwijs, merkte Hendrickje Luyten docent STEM, terecht op.

En dan de volgende vraag: zouden we dit materiaal zó gebruiken?
Eén ding viel ons opnieuw op — en dat zie je vaker bij generieke A.I.-teksten: het is vlak, plat, levensloos en onpersoonlijk. Je herkent meteen wie A.I. klakkeloos heeft overgenomen en wie er iets eigens aan heeft toegevoegd.

Als A.I. in handen valt van luie mensen, worden communicaties nog platter dan ze nu soms al zijn. Wie gaat die nota’s dan nog lezen? Ik moest denken aan Perzische tapijten, waar wevers bewust kleine fouten in aanbrengen om het patroon levendiger te maken. Een beetje messy is een kenmerk van menselijkheid, zei Jackie.

Bovendien — en dat zeg ik al jaren — een model (zoals het kernkwadrant), een tekst of welk middel dan ook moet tot leven gebracht worden. Het zijn allemaal instrumenten om iets te laten gebeuren tussen mensen. Voor coaches en leerkrachten: om een (leer-)proces te activeren. Als je geen idee hebt van het effect dat je met iets wil bereiken, dan is je communicatie zonder ziel.

Het echte vraagstuk wordt dus: hoe zetten we die schone, fancy didactische middelen in binnen een levendig proces?