De plek waar je kind was: eco-trauma en nostalgie

Deze week met Valérie Carrette een fietstocht gemaakt langs de pleisterplekken in Heverlee (ten zuiden van Leuven). Wat een vreugde om te zien hoe de samenwerking tussen inwoners en grote spelers zoals de universiteit, 't stad en de abdij, leidt tot een netwerk van frisse transitie-initiatieven. En het werk dat Valérie doet, in samenwerking met het KU Leuven Institute for the Future, is het netwerk versterken, duurzamer maken. Want geef toe, het is kwetsbaar. Iemand verhuist, iemand sterft, een aannemer wil bouwen, de gemeente wil verkavelen, en de vergroening is zo weer om zeep.

Iets persoonlijks. Ik heb van mijn derde levensjaar tot mijn 25ste in Heverlee gewoond (van 1961 tot 1984). In die periode heb ik als kind meegemaakt dat de weiden waar koeien stonden en waar wij in speelden werden verkaveld voor villa's. Ik heb meegemaakt dat in Heverleebos, waar ik met mijn jeugdvriend Guy, kampen bouwden, duizenden bomen werden gekapt voor de aanleg van de autosnelweg. En van dan af: lawaai, continu dat lawaai van auto's.

In die tijd hadden we geen taal voor dat verlies, het rouwproces dat kinderen meemaakten. Het was iets dat je te aanvaarden had onder het mom van vooruitgang en modernisering. Nu durf ik wel zeggen: dit was voor mij een ecotrauma. Iets dat diep in mijn vel gesneden heeft en nog altijd snijdt als ik zie waar de natuur beschadigd wordt. Als we toch zoveel aandacht hebben voor trauma's, dan stel ik voor dat er evenveel aandacht komt voor het traumatische effect op kinderen waar hun groene habitat vernietigd wordt. Kinderen worden uit hun magische wereld gerukt en gedomesticeerd om uren te zitten op stoelen, in autootjes rond te rijden, vooruit te kijken,...

Nu vijftig jaar later, was het daarom een plezier om in Heverlee zoveel groen te zien. We zijn nu met meer om dit belangrijk te vinden. Maar de strijd voor behoud van bosjes, velden en wegjes, moet onverminderd verder gaan. Ik ben er nog niet gerust in dat het goed komt.