Het Plein der Verwondering

‘Het Plein der Verwondering’ is het zusje van mijn centrale begrip ‘De Plek der Moeite’. Het "Plein der Verwondering" is een cadeautje van Paul Vlootman, deelnemer aan de Wicked Skills-training. Een training geven is immers ook altijd ontvangen. Zo groeit de body of knowledge van Deep Evolvement verder.

De Plek der Moeite is een morele emotie: je wordt geraakt door wat niet klopt in het grotere geheel: frustratie, verdriet, verontwaardiging of onmacht.
Het Plein der Verwondering is dat ook, maar de positieve kant van de verbinding met grotere gehelen. Het is het plotselinge gevoel dat je overvalt wanneer je iets moois ziet, wanneer zorg wordt gedragen voor de omgeving, conflicten worden uitgepraat of mensen eenvoudigweg goed zijn voor elkaar.

Ik vind het een prachtig beeld. Een plek suggereert iets waar je terechtkomt; een plein iets waar je kunt rondlopen. Kijk om je heen, luister, voel, ervaar. Je leeft, je ademt, je ontmoet. De mogelijkheden tot verwondering zijn dagelijks eindeloos. Ik denk aan de #innerdevelopmentgoals...

Toch zijn we beide plekken gemakkelijk kwijt. In de rush van september — en eigenlijk van het hele moderne leven — treedt wat Heidegger zijnsvergetelheid noemt op: de ervaring verdwijnt en we reduceren onszelf tot een robot die een to-dolijst afwerkt. Zingeving schuift door naar later. Nu even niet. Geen tijd.

Daarom hebben we plekken én pleinen nodig om opnieuw te vertragen, te reflecteren, te vieren en onszelf op te laden. Onze bijeenkomsten zijn inhoudelijk sterk gericht op de Plek der Moeite: daar wordt onze zingeving op scherp gezet en oefenen we om het goede te doen. Maar qua beleving zijn ze minstens zo goed een Plein der Verwondering. Vreemden komen samen en blijken in korte tijd vanzelfsprekend met elkaar te resoneren. Het voelt feestelijk en altijd energiegevend. Het is gelaagd: je bent met jezelf bezig, met anderen en tegelijk met de grotere gehelen. #DeepEvolvement

Misschien zijn zulke bijeenkomsten wel een voorbode van iets nieuws: burgers en professionals die zich verbinden om te vertragen, te reflecteren, te vieren en opnieuw betekenis te ervaren. Zoals de salons in de 18de eeuw. Of zoals de kerk ooit geweest is in de eerste eeuwen. Tijdelijke plekken waar we oefenen in het zijn — in het mens-zijn, in liefde, in zingeving. Je situering op scherp stellen. De School of Life zou er een seculiere vorm van het sacrale in herkennen. Sloterdijk noemt het een oefenterrein, een sfeer, een 'belonging'. Geen plein om te presteren, maar een oefening in mens-zijn.

De Plek der Moeite en het Plein der Verwondering zijn geen tegenpolen. Ze houden elkaar in balans. De ene maakt ons wakker voor wat beter moet. De andere geeft energie en veerkracht. In dat samenspel oefenen we ons verder.