PENSIONERING ALS MARKERING, NIET ALS EINDPUNT

Koosje De Vries, lerarenopleider, is jarenlang mijn maatje geweest in de ambitie om ontwikkeling centraal te stellen in het onderwijs. Samen deelden we de overtuiging dat onderwijs meer is dan kennis overdragen: het gaat erom mensen in beweging te brengen, te laten groeien en samen te bouwen aan een betere samenleving.

Voor sommigen voelt de pensionering als een sprong in een leegte. Zodra de functie wegvalt, verdwijnen ook heel wat contacten en routines. De organisatie waarin je jarenlang een betekenisvolle plek innam, draait verder zonder jou. En wat ooit zo belangrijk leek, komt plots op grote afstand te staan.

Maar wie gepassioneerd is door zijn vak ervaart de pensionering anders. Dan is pensionering vooral een markering: een verandering van statuut, geen afscheid van je passie. Niet langer je positie in het organisatiesysteem bepaalt de samenwerking, maar je persoonlijke engagement. Je bent bevrijdt van alle moeten en verwachtingen. Je kunt puur vanuit je kracht en inspiratie werken.

Tijdens het afscheidsfeestje van Koosje viel me vooral op hoe zij erin geslaagd is een jonge generatie te inspireren. Wat een rijkdom om te merken dat wat je jarenlang hebt opgebouwd, verder leeft in anderen! Is dat niet een van de mooiste ambities voor de laatste tien jaar van je loopbaan: niet alleen zelf blijven groeien, maar ook je inspiratie doorgeven aan een nieuwe generatie collega's?

Zinvol bezig zijn in je vakgebied is een vorm van engagement die niet ophoudt wanneer het statuut verandert. Misschien is dat wel de diepste betekenis van pensionering: niet dat het werk stopt, maar dat de vrijheid ontstaat om nog nadrukkelijker te kiezen voor wat er werkelijk toe doet en met wie je graag samenwerkt.