De lastigheid van reflecten in het onderwijs

"𝙈𝙤𝙚𝙩𝙚𝙣 𝙬𝙚 𝙬𝙚𝙚𝙧 𝙧𝙚𝙛𝙡𝙚𝙘𝙩𝙚𝙧𝙚𝙣?" (eye roll 🙄) Dat is ongeveer de reactie die Hendrickje Luyten regelmatig krijgt van haar leerlingen wanneer er opnieuw een reflectie-opdracht op het programma staat.

Maar wat diezelfde leerlingen twee jaar verder schrijven... Niet de klassieke antwoorden die leerlingen denken dat een leerkracht wil lezen. Integendeel, jonge gasten die konden benoemen waarom ze vastliepen in de samenwerking. Welke patronen telkens terugkeren. Waar hun sterktes liggen. En vooral: wat hun eigen aandeel is in een situatie. Is dat niet prachtig?!

Hendrickje is een zij-instromer. Voor ze in het onderwijs terechtkwam, werkte ze meer dan tien jaar in de private sector en bij de overheid. En als je in het bedrijfsleven hebt gewerkt, dan weet ge dat werkgevers zelden iemand zoeken die alles kent (is ook niet mogelijk natuurlijk). 𝗪𝗲𝗿𝗸𝗴𝗲𝘃𝗲𝗿𝘀 𝘇𝗼𝗲𝗸𝗲𝗻 𝗺𝗲𝗻𝘀𝗲𝗻 𝗱𝗶𝗲 𝘄𝗶𝗹𝗹𝗲𝗻 𝗹𝗲𝗿𝗲𝗻, 𝗱𝗶𝗲 𝗸𝘂𝗻𝗻𝗲𝗻 𝘀𝗮𝗺𝗲𝗻𝘄𝗲𝗿𝗸𝗲𝗻, 𝗰𝗼𝗺𝗺𝘂𝗻𝗶𝗰𝗲𝗿𝗲𝗻 𝗲𝗻 𝘇𝗶𝗰𝗵𝘇𝗲𝗹𝗳 𝗶𝗻 𝘃𝗿𝗮𝗮𝗴 𝗱𝘂𝗿𝘃𝗲𝗻 𝘁𝗲 𝘀𝘁𝗲𝗹𝗹𝗲𝗻.

𝘔𝘢𝘢𝘳𝘳𝘦… 𝘭𝘦𝘦𝘳𝘵 𝘨𝘦 𝘥𝘢𝘵 𝘥𝘢𝘯 𝘰𝘱 𝘴𝘤𝘩𝘰𝘰𝘭?!

VEEL TE WEINIG. En toch zullen we daar meer en meer de nadruk op moeten leggen. Om dat hiaat op te vullen, bracht Hendrickje "𝗗𝗿𝗮𝗴𝗼𝗻 𝗠𝗮𝘀𝘁𝗲𝗿𝘆" mee naar de klas, een methodiek die ze vandaag inzet in haar STEM-projecten. Niet als extra vak maar wel als een taal om over gedrag en samenwerking te praten zonder onmiddellijk te vervallen in verwijten of verdediging. (Herkenbaar?! 😉 )

Een inspirerend gesprek over zelfkennis, zij-instroom, projectonderwijs en de vaardigheden die leerlingen niet alleen nodig hebben voor hun volgende examen, maar ook voor de volgende (minstens) vijftig jaar van hun leven.